Ana Menü
Vücud
Vücud

Allah Tealâ'nın varlığı demektir.

 Allah Tealâ'nın varlığı hakdır ve en büyük varlık O'na mahsustur.

O'nun varlığı, yarattığı şeyler bakımından yaratıkların hepsinden daha açık ve zahirdir.

 Çünkü Yüce Allah olmasaydı, hiç bir şey olmazdı.

Gerek bizim varlığımız ve gerekse herhangi bir şeyin varlığı Yüce Allah'ın varlığına birer şahiddir.

Biliyoruz ki, bu âlemde hiçbir şey kendiliğinden var olacak bir durumda değildir.

 Bunlardan hiç biri ne kendi kendine var olabilir, ne de kendi kendine yok olabilir.

Başka bir deyişle, hiç bir şey kendi kendine yokluktan varlığa gelemez.

Varlıkdan da yokluğa gidemez.

 Hiç bir yaratık da ne bir zerreyi var edebilir, ne de onu yok edebilir.

 İçinde yaşadığımız bu dünya ile beraber sonsuz âlemler meydana gelmiş, birbiri ardınca vücuda gelip devam etmektedir.

 Nice şeyler de varken yok olmuştur.

İşte bütün bunları yokluktan var eden ve sonra yok eden, kuvvet ve hikmet sahibi Yüce bir yaratıcının varlığından asla şübhe edilemez.

Yüce Allah'ın varlığını isbat için Kelâm (Akaid) ilminde ve felsefe kitablarında pek çok delil yazılıdır.

 Bunlardan bir kısmını "Muvazzah İlm-i Kelâm Dersleri" adındaki eserimizde açıklamış bulunuyoruz.

Şimdi burada:

"Şübhe yok ki, göklerin ve yerin yaratılışında, gece ile gündüzün değişmesinde akıl sahibleri için (Allah'ın varlığını, kudret ve azametini gösteren) büyük işaretler vardır."

 (Al-i İmran: 190) âyetini okuyup yüksek anlamını düşünmek yeterlidir.

Bu âyet-i kerime güzelce düşünülürse, Yüce Allah'ın varlığına, kuvvet ve kudretinin büyüklüğüne dair sayısız deliller önümüze çıkar.

Bizim bu eserimiz onları açıklamaya yeterli değildir.

Ancak astronomi, kozmoğrafya, biyoloji, kimya, ruhiyat (psikoloji) ve anatomi gibi ilimlerin verdiği bilgileri göz önüne getirenler, bu âyet-i kerimenin işaret ettiği delillere pek güzel akıl erdirebilirler.

 Her sağduyu sahibi insan düşündükçe, Yüce Allah'ın varlığını kabule mecbur olur.

İşte yukarıda Türkçe anlamını verdiğimiz âyet-i kerime, bu gerçekleri haber veriyor ve bizi uyarıyor.

 Bundan sonra gelen:

"Akıl ve anlayış sahibleri o kimselerdir ki, ayakta iken, otururken, yanları üzere yatarken (her hallerinde) Allahı anarlar;
göklerin ve yerin yaratılışı üzerinde düşünürler (ve derler):

 Ey Rabbimiz; Sen bunları boşuna yaratmadın.

(Boşuna bir şey yaratmaktan) sen münezzehsin.

 Bizi ateş azabından koru,"

anlamındaki âyet-i kerime, gerçek anlayış ve akıl sahibi kimler olduğunu bize bildiriyor.

Bütün bu âyetler, İslâm dininde aklın ve düşüncenin ne kadar büyük önem taşıdığını da bize göstermiş oluyor.

Bir hadis-i şerifde de:

"Düşünce gibi bir ibadet yoktur," buyurulmuştur.

Gerçekten İslâm dininde aklın ve düşüncenin büyük yeri vardır.

İslâm dini tamamen akla ve hikmete uygundur.

Muhakeme ve eleştirme, onun hak ölçülerini değiştiremez.

 İslâmiyet düşünen insanların dinidir.

İşte akıllı insanlar o kimselerdir ki, gökleri, arzı, gece ve gündüzleri, göklerde parıldayan ve her biri güneşten binlerce defa daha büyük yıldızların ihtişamını düşünürler, yeryüzündeki sayısız canlı ve cansız yaratıkları göz önüne alırlar.

Hoş gündüzlerin, sakin gecelerin ne kadar sağlam bir düzen ve ölçü içinde yaratılış kanununa uyarak birbirini kovalayıp durduklarını düşünürler.

İbret bakışları ile yapılan böyle düşünceler sonunda, bu âleme bu düzen ve ölçüyü vermiş olan Yüce Allah'ın kudret ve azametini insanlar isteyerek ve teslimiyetle kabule mecbur olurlar.

Hatta böyle büyük varlıkları değil, bir zerreden küçük olduğu halde büyük bir duygu ile hayat ve görevini sürdürmeye çalışan bir mikrobu, yine bir zerreden küçük olduğu halde başlı başına bir kuvvet hazinesi olan bir atomcuğu düşünmek bile, gerçek akıl sahibi bir insan için Allah'ın yüce kudret ve hikmetini tasdik etmeye yeterlidir.

Büyük bir nizam ve intizam içinde yaratılan bütün bu güzel ve acaib varlıklar rasgele mi olmuştur? Bunlar bilgi ve hikmetten yoksun olan yahut hayal edilen bir tabiatın eseri midir? Asla böyle yanlış bir hükme hiçbir akıl sahibi varamaz.

Yine tekrar ederek diyoruz ki, Yüce Allah'ın varlığını ve büyüklüğünü anlamak ve kabul etmek için, bundan önceki maddede anlamını yazdığımız âyet-i kerimeyi güzelce düşünmek yeterlidir.

 Bunun içindir ki, Peygamber efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurmuştur:

 "Yazıklar olsun o kimseye ki, bu âyeti okumuş da üzerinde düşünmemiştir."


Geri Dön